واز حضرت أمير عليه السّلام مروى است كه : « هر كه طبابت كند يا بيطارى نمايد بايد كه برائتى بگيرد از ولى وإلّا ضامن است » « 1 » . ودر حديث ديگر منقول است كه : آن حضرت حكم كرد به ضامن بودن ختّان كه در وقت ختنه ، حشفه أو را بريده بود « 2 » . سؤال غقفا [ 1181 ] : هرگاه كسى در جماع قبل يا دبر زن خود با فشردن أو چنان زور كند كه زن بميرد وهمچنين در صورت عكس كه مرد بميرد چه كند ؟ وهرگاه دو نفر در دويدن به هم خوردند وبميرند يا يكى بميرد چه نحو مىشود ؟ جواب : در مسألهء جماع ديت بر مال قاتل لازم است بنابر مشهور « 3 » ، ودر مسألهء دويدن چون هر دو بميرند ، وارث هر يك نصف ديت از وارث ديگر مىگيرد واگر يكى بميرد نصف ديت ديگرى ، لازم نمىشود ، وبعضي موافق روايتي « 4 » به كلّ ديت قائل شده‌اند « 5 » واوّل أظهر است ، واگر آنها غلام باشند وهر دو بميرند : خون هر دو هدر است واگر يكى بميرد ، نصف ديت أو تعلّق به رقبهء زنده مىگيرد واگر دو سواره بوده‌اند كه بر هم خورده‌اند وبا اسبشان مرده‌اند ، نصف ديت هر يك با نصف قيمت اسبش بر مال ديگرى است ، واگر يكى بميرد با اسبش ، نصف ديت أو ونصف قيمت اسبش بر ديگرى است ، واگر دو طفل نابالغ باشند وأسب بتازند وبر هم خورند وبميرند نصف ديت هر يك بر عاقلهء ديگرى است . سؤال غقفب [ 1182 ] : مىگويند كه در مذمّت تنباكو وقهوه حديث

--> ( 1 ) كافى : 7 / 364 حديث 1 ، تهذيب الأحكام : 10 / 234 حديث 925 ، وسائل الشيعة : 29 / 35582 . ( 2 ) تهذيب الأحكام : 10 / 234 حديث 928 ، وسائل الشيعة : 29 / 260 حديث 35583 . ( 3 ) شرح لمعه : 10 / 114 ، رياض المسائل : 2 / 534 . ( 4 ) وسائل الشيعة : 29 / 261 حديث 35584 . ( 5 ) بداية الهداية : 2 / 501 .